*ಕೆ.ಪಿ.ಕುಂಡಡ್ಕ.
ಎಲ್ಲಾ ಮುಂಜಾನೆಗಳನ್ನು ಅಲಾರಂ ಎಬ್ಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಕೆಲವು ಮುಂಜಾನೆಗಳನ್ನು ಮಳೆಯೇ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ದಿನವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಯಿತು. ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಸುರಿದ ಮಳೆ ಇನ್ನೂ ಭೂಮಿಯ ಮೈಯಲ್ಲಿ ತೇವವಾಗಿ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಎಲೆಗಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಹನಿಗಳು ಬೆಳಗಿನ ಬೆಳಕಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ದೂರದ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಮೋಡದ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಹೊದ್ದು ಇನ್ನೂ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.ಅಂತಹ ಮಳೆಯ ಮುಂಜಾನೆಯಲ್ಲಿ
ನಾನು, ಸುಳ್ಯದ ಮಾಧ್ಯಮ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಗಂಗಾಧರ ಕಲ್ಲಪಳ್ಳಿ, ಲೋಕೇಶ್ ಪೆರ್ಲಂಪಾಡಿ, ಗಿರೀಶ್ ಅಡ್ಪಂಗಾಯ, ಮಿಥುನ್ ಕರ್ಲಪ್ಪಾಡಿ ಹಾಗೂ ಪದ್ಮನಾಭ ಮುಂಡೋಕಜೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಬಿಸಿಲೆ ಘಾಟಿನತ್ತ ಪಯಣ ಬೆಳೆಸಿದೆವು.ಈ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ವಿಶೇಷ ಕಾರಣವೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಹುಡುಕಿದರೆ ಅದು ಮಳೆ; ಕಾರಣ ಹುಡುಕಿದರೆ ಅದು ಸ್ನೇಹ; ಇನ್ನೂ ಹುಡುಕಿದರೆ ಬದುಕಿನ ಜಂಜಾಟದಿಂದ ಕದ್ದ ಕೆಲ ಗಂಟೆಗಳ ವಿರಾಮ. ಸುಳ್ಯದಿಂದ ಬೆಳ್ಳಾರೆ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಳೆ ನಮ್ಮ ಕಾರಿನ ಗಾಜಿನ
ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಮೊದಲ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಬರೆಯತೊಡಗಿತು. ವೈಪರ್ ಆ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಅಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮಳೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಪಂಜದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಡಿಕೆ ತೋಟಗಳು ಮಳೆಯ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಂಜು ಬೆಟ್ಟಗಳ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಮಗುವಿನಂತೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ಮಲಗಿತ್ತು. ಏನೆಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಬಿಸಿ ಉಪಾಹಾರ ಮತ್ತು ಹೊಗೆಯಾಡುವ ಚಹಾ ಮಳೆಗಾಲದ ಚಳಿಗೆ ಹೊಸ ಉಲ್ಲಾಸ ತುಂಬಿದವು. ಮಳೆ ಮತ್ತು ಬಿಸಿ ಚಹಾ – ಪ್ರಕೃತಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ಜೋಡಿ.
ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆ ದಾರಿ ಹಿಡಿದಾಗ ರಸ್ತೆ ಇನ್ನು ಕೇವಲ ರಸ್ತೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟದ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿಡಿಸಿದ ಹಸಿರು ಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು.ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಿರುವೂ ಹೊಸ ಕಣಿವೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಂಜಿನ ಪರದೆ
ಮತ್ತೊಂದು ಹಸಿರು ಚಿತ್ರವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮೋಡಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಣಿವೆಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು.
ಪ್ರವಾಸಿಗರ ನೆಚ್ಚಿನ ತಾಣವಾದ ಬಿಸಿಲೆ ಘಾಟಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ‘ಬಿಸಿಲೆ’ ಇದ್ದರೂ, ಆ ದಿನ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಮಂಜಿನ ಆಳ್ವಿಕೆಯೇ ಇತ್ತು. ವೀಕ್ಷಣಾ ಗೋಪುರದ ಬಳಿ ನಿಂತಾಗ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿ, ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣ ಮಂಜಿನ ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಈ ಕಣ್ಣಾಮುಚ್ಚಾಲೆಗೆ ನಿರ್ದೇಶಕರಿರಲಿಲ್ಲ; ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಲೇಖಕಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ನಟಿ.ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಮುಖವನ್ನು ತಾಕಿದಾಗ ಅದು ಕೇವಲ ಮಳೆಯ ಸ್ಪರ್ಶವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಂಡ ಅನುಭವ.
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಸಿವೂ ತನ್ನ ಹಕ್ಕು ಕೇಳಿತು. ಬಿಸಿಲೆ ಘಾಟಿನಿಂದ ಕೊಂಚ ದೂರದ ಪುಟ್ಟ ಹೋಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿರೊಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ನೀರುದೋಸೆ ಸವಿದೆವು. ಅವು ಐಷಾರಾಮಿ ತಿನಿಸುಗಳಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆ, ಚಳಿ ಮತ್ತು ಹಸಿವಿನ ನಡುವೆ ಅವು ರಾಜಭೋಜನವೇ ಆಗಿದ್ದವು.
ಸರಳತೆಯಲ್ಲೇ ಸೊಗಡನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಮಲೆನಾಡಿನ ಬದುಕಿನಂತೆ, ಆ ರುಚಿ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿಯಿತು.
ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ ಬಳಿಕ ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಮಂಕನಕಟ್ಟೆಯ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಜಲ ವಿಭಾಜಕ ಕಲ್ಲಿನತ್ತ ಸಾಗಿದವು. ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೆ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದರೊಳಗೆ ಎರಡು ಸಾಗರಗಳ ಕಥೆ ಅಡಗಿದೆ. ಒಂದೇ ಮೋಡದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಎರಡು ಮಳೆಹನಿಗಳು ಒಂದೇ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರೂ, ಒಂದು ಅರಬ್ಬೀ ಸಮುದ್ರದತ್ತ ತನ್ನ ಪಯಣ ಆರಂಭಿಸಿದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಬಂಗಾಳ ಕೊಲ್ಲಿಯತ್ತ ಹೊರಡುತ್ತದೆ. ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ
ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೌನವಾಗಿ ಮೂಡಿತು. ಮಳೆಹನಿಗೂ ತನ್ನ ದಾರಿ ಮೊದಲೇ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿರುತ್ತದೆಯೇ? ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯನ್ನೂ ಯಾರೋ ಮೊದಲೇ ಬರೆದುಬಿಟ್ಟಿರಬಹುದೇ? ಒಂದೇ ಆಕಾಶದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಹನಿಗೂ ಎರಡು ದಾರಿಗಳಿದ್ದರೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಒಂದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಯಾಕೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕು? ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ದೀರ್ಘ ಉಪನ್ಯಾಸಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಒಂದು ಕಲ್ಲೇ ಸಾಕು.
ಆದರೆ ಈ ಪ್ರವಾಸದ ನಿಜವಾದ ಜಲಪಾತ ಹೊರಗಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಕಾರಿನೊಳಗೇ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಲೋಕೇಶ್ ಪೆರ್ಲಂಪಾಡಿ ಮತ್ತು ಹಿಂಬದಿ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಿಥುನ್ ಕರ್ಲಪ್ಪಾಡಿ ತಮ್ಮ ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರು. ಒಂದೊಂದು ಘಟನೆ, ಒಂದೊಂದು ರಹಸ್ಯ, ಒಂದೊಂದು ತುಂಟಾಟ… ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಮಳೆಯ ಶಬ್ದಕ್ಕಿಂತ ನಗುವಿನ ಸದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿ ಉಳಿದವರತ್ತ ತಿರುಗಿತು. “ಇನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಕಥೆ…” ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಕೆಲವರು ಜಾಣತನದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರು. ಅದು ನಿಜವಾದ ನಿದ್ದೆಯೋ, ಕಥೆ ಹೇಳದಿರಲು ಕಂಡುಕೊಂಡ
ತಂತ್ರವೋ ಎಂಬುದು ಈ ತನಕವೂ ರಹಸ್ಯವೇ. ಆದರೆ ಅವರ ಆ ‘ಜಾಣ ನಿದ್ದೆ’ ಇಡೀ ಪ್ರವಾಸದ ಅತ್ಯಂತ ಸೊಗಸಾದ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಸಂಗವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು. ಕೆಲವರು ಎಂದಿನ ಮಂದಹಾಸದೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡದಿದ್ದರೂ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಳೆಯನ್ನೂ, ಕಾರಿನೊಳಗೆ ಅರಳುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ನೇಹವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎರಡೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು.
ಸಂಜೆ ಸುಳ್ಯದತ್ತ ಮರಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಘಾಟಿಯ ಮಳೆಯ ತೇವವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲೆ ನೆಲೆಸಿತ್ತು. ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಅವಸರ, ಒತ್ತಡ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೆಲ ಗಂಟೆಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದವು. ಬಿಸಿಲೆಯಿಂದ ನಾವು ಯಾವುದೇ ನೆನಪಿನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಂದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಳೆಯ ಪರಿಮಳವನ್ನು ತಂದೆವು. ಮಂಜಿನ ತಂಪನ್ನು
ತಂದೆವು. ಸ್ನೇಹದ ನಗುವನ್ನು ತಂದೆವು. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಕೆಲ ಗಂಟೆಗಳು ಬದುಕಿನ ಗದ್ದಲದ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋದ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ನಮಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದವು.
ಕೆಲವು ದಾರಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಊರುಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ದಾರಿಗಳು ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮನ್ನೇ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ಬಿಸಿಲೆಯ ದಾರಿ ಎರಡನೆಯದು. ಮಳೆಯ ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಆರಂಭವಾದ ಆ ಪಯಣ, ಮನೆ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೂ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಇನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿನ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಹನಿಯಂತೆ ಜಿನುಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ….!
